Althans voor Crystal Renn, de 23-jarige schoonheid leidde jaren een schijnbaar glamoureus leven als size zero model, in werkelijkheid was ze doodongelukkig en werd ze geleefd door haar modeagenten die er op aandrongen dat ze nog meer zou afvallen. Tot ze besloot de hartkloppingen, de flauwteaanvallen en de constante honger die haar uitgeputte lichaam teisterden niet langer lijdzaam te ondergaan…

Crystal begon te eten en ging van een maat 0 naar een maat 12 (maat 44 in Europa). Haar doorschijnende huid verdween, de uitstekende botten slonken en haar carrière evolueerde rechtevenredig met de toename van haar gewicht. Ze kreeg ontzettend veel aanbiedingen in campagnes met plus size modellen en werd succesvoller dan ooit. Zo stal ze in 2007 de show in de Why not herfst/winter campagne van Mango. Ze stond op de cover van Vanity fair, Vogue, Elle en Harper’s Bazaar, werd gevraagd door Dolce & Gabbana, liep shows voor Jean Paul Gaultier en werd de muze van fotograaf Steven Meisel (en dat is ze nog steeds!). Vorige week dinsdag bracht ze een boek uit waarin ze haar verhaal uit de doeken doet: Hungry. Naast een boek over haar carrière, gewicht, gezondheid en zelfvertrouwen is het vooral een pleidooi voor de terugkeer van gezonde modellen zoals Naomi, Claudia en Cindy back in the days. Heroine chic à la Kate Moss is uit. Hoog tijd dat de mode-industrie -die hoofdzakelijk gerund wordt door homoseksuele ontwerpers die hun creaties het liefst op levendige kapstokken zien- dat ook eens begint te beseffen…

Steph Spiessens

PS: Ik moet even vermelden dat ik plus size een heel slechte benaming vind. Dat impliceert net alsof een plus size model buiten de categorie van gewone maten valt, wat absoluut niet zo is.